Andreas Gerlach brengt schilderkunst, digitale techniek en klassieke grafiek samen in een eigen beeldtaal van geometrie, abstractie, kleur en ritme. Zijn opleiding als grafisch vormgever en zijn studie werktuigbouwkunde komen hier bij elkaar, waardoor constructieve precisie naast intuïtief ontwerp staat.

Muziek speelt een centrale rol, en daarmee de vraag hoe ritme, klank en dynamiek onze emoties en waarneming vormen. Gerlach vertaalt die onzichtbare werking naar visuele structuren en intense kleurvlakken.

Tegelijk beschouwt hij een afgerond schilderij niet per se als definitief. Sommige werken krijgen in de loop van de tijd omkeerbare ingrepen met echte alledaagse voorwerpen, storende lichamen die veranderen hoe het werk gezien wordt en wat het betekent, zonder het oorspronkelijke schilderij aan te tasten. Of en wanneer dat gebeurt, blijft open. Pas bij de verkoop eindigt dit proces en bereikt het werk zijn definitieve staat.