Pop art haalde zijn onderwerpen uit de dingen die niemand als onderwerp beschouwde: soepblikken, stripkaders, reclame, filmstills, verpakkingen. Het argument was dat de massaproductie al had bepaald naar welke beelden een cultuur kijkt, dus dan kon de schilderkunst daar net zo goed naar kijken. De methode volgde het onderwerp — vlakke kleur, gedrukte oppervlakken, harde contouren, herhaling — en daarom werkt pop art op een poster zoals de meeste schilderkunst dat niet doet. De print is geen reproductie van het medium; hij ís het medium.
Waar de stijl uit bestaat
- Vlakke kleurvlakken. Geen modellering, geen schaduw. Een kleur heeft over het hele vlak dezelfde waarde, en de spanning komt uit welke kleuren elkaar raken.
- Harde contour. Geleend van het commerciële drukwerk, waar een zwarte sleutellijn de kleurplaten in register hield.
- Herhaling. Hetzelfde beeld vier, zes of negen keer met een andere kleur. Reproductie als het punt in plaats van als kortere weg.
- Geleend beeldmateriaal. Het beeld is al vertrouwd voordat je het ziet.
Warhol en Lichtenstein zijn hierbij het referentiekader, en beide nalatenschappen worden stevig beschermd — Warhol stierf in 1987, Lichtenstein in 1997, dus hun werk valt nog decennia onder het auteursrecht. Niets van wat wij verkopen reproduceert hun beelden. Wat de pop art-collectie bevat, is werk in dat idioom: portretten in vlakke kleur, herhaalde motieven, stripachtige kaders en typografisch werk, nu gemaakt door levende ontwerpers.
Pop art heeft een rustige kamer nodig
Dit is het deel dat mensen te laat ontdekken. Een popprint is ontworpen om aandacht te winnen tegen concurrentie in — hij komt van een reclamebord en een supermarktschap. Zet hem in een kamer die zelf ook concurreert en niets komt tot rust. De vuistregel: één luid ding per wand, en de print is dat ding.
| De kamer heeft al | Oordeel over pop art |
|---|---|
| Effen wanden, neutrale bank, houten vloer | Ideaal. Ga groot. |
| Eén sterke kleur, verder effen | Werkt als de print die kleur vermijdt |
| Behang met patroon | Nee. Het patroon en de print vechten. |
| Fotowand met gemengde stijlen | Alleen als enig ankerstuk |
| Meerdere popprints bij elkaar | Alleen als het een bewust raster is |
Die laatste rij verdient uitleg. Een herhaald raster van hetzelfde motief is zelf een pop art-idee, en het werkt — maar het raster moet exact zijn. Identieke formaten, identieke lijsten, overal dezelfde tussenruimte aan de krappe kant van het gebruikelijke bereik, vier of zes cm. Uitgemeten indelingen voor rasters staan in de fotowand-gids. Drie verschillende popprints die je losjes ophangt is geen raster; dat is een rommelmarkt.
Trumpet - Jean Michel Basquiat
Don´t Frighten Me - Jean Michel Basquiat
DJ - Keith Haring
Michael Jackson - Ricardo Noble
Bubblegum Audrey Hepburn poster
Bubblegum Marilyn Monroe poster
Maat, en waarom groter hier klopt
Vlakke kleur schaalt zonder verlies. Er is geen penseelvoering om kwijt te raken en geen korrel om bloot te leggen, dus de grootste formaten passen bij deze stijl beter dan bij vrijwel elk ander soort beeld.
| Formaat | Effect | Wand die het vraagt |
|---|---|---|
| 30×42 | leest als een detail, niet als een statement | elke |
| 50×70 | werkt, maar op een kleine wand | vanaf 120 cm breed |
| 70×100 | het eerlijke minimum voor een hoofdwand | vanaf 160 cm breed |
| 100×140 | het formaat waarvoor de stijl gebouwd is | vanaf 220 cm, en 2 m om achteruit te stappen |
De laatste kolom bevat de adder. Een groot beeld in vlakke kleur heeft kijkafstand nodig, ruwweg anderhalf keer de langste zijde, dus een 100×140 in een gang is verspild. In een woonkamer met drie meter vloer tussen bank en wand klopt hij precies. De standaardhoogte van 145 cm voor het midden geldt nog steeds, en de gids over ophanghoogte legt uit wanneer niet.
Lijsten
Zwart is het veilige antwoord: het herhaalt de sleutellijn die al in het beeld zit en voorkomt dat de kleur in de wand uitvloeit. Eiken verzacht een popprint en verzwakt hem meestal, en dat is een van de weinige plekken waar de warme optie de verkeerde is. Gekleurde lijsten bestaan tot 50×70 en zijn hier echt te verdedigen, want de stijl is gebouwd op willekeurige kleur — maar kies een kleur die nergens in de print voorkomt, anders zitten de twee dicht bij elkaar zonder te matchen. De afwerkingen zie je bij de lijsten, en de kamer waar dit werk meestal thuishoort is de woonkamer.