Rocio Montoya is een Spaanse kunstenaar die foto's uit elkaar knipt en weer samenvoegt met bladeren, bloemen en beschilderd papier, tot je nauwelijks nog ziet waar het lichaam ophoudt en de tuin begint. Ze werkt vanuit een atelier in haar huis buiten Madrid, begint de dag met koffie en haar ochtendpagina's en werkt door tot het licht weg is. We vroegen haar waar de beelden vandaan komen, hoe ze gemaakt worden en waar ze thuishoren in huis. De antwoorden zijn van haarzelf.
Wie is Rocio Montoya?
Haar eerste liefde in de kunst was de fotografie, en die kwam van haar vader. “Mijn vader gaf me op mijn zestiende mijn eerste analoge camera, en fotografie werd mijn eerste liefdesaffaire met het maken van kunst.” Hij was schilder en beeldend kunstenaar van beroep, en hij is nog altijd degene die ze als eerste noemt: “hij heeft me de liefde voor kunst en de drang om te maken meegegeven.”
Ze tekende en schreef al van jongs af aan en werd er als tiener serieus in. Sindsdien werkt ze met fotografie, analoge en digitale collage, illustratie en schilderkunst — de ene dag opdrachten voor uitgevers en merken, de andere dag eigen werk. “Ik woon aan de rand van Madrid. Ik werk in mijn huis op het platteland, in een atelier dat is ingericht voor mijn werk. Het is een heel vredige plek, omringd door interessante natuurlijke prikkels.”
Hoe ziet haar kunst eruit?
Haar eigen omschrijving is drie woorden lang: “poëtisch figuratief surrealisme”. In de praktijk is het een gefotografeerd lichaam — een arm, twee handen, een gezicht — onderbroken door iets wat groeit: bladeren, bloemblaadjes, veren, mineralen, een landschap uit een oud boek gescheurd.
“Naast mijn eigen foto's als basis breng ik graag geïllustreerde elementen, uitknipsels en aquarel in mijn collages. Ik beperk mezelf niet — het hangt van de inspiratie af.” Het resultaat is rustig in plaats van luid. De kleuren zijn zacht, de papierranden zijn zichtbaar, en het oog keert steeds terug naar de naad tussen huid en plant.
Lichaam en botanie
Spring landscapeRocio Montoya
The color of fresh rosesRocio Montoya
HypnopompicRocio Montoya
Duermen los volátilesRocio Montoya
Begin hier: Spring landscape en The color of fresh roses hangen prachtig als paar. Bekijk alle posters van Rocio Montoya →
Waar komt de inspiratie vandaan?
“Ik heb altijd een bijna obsessieve neiging gehad om elementen uit de natuur in mijn portretten te gebruiken”, zegt ze. “Ik vind het menselijk lichaam als artistiek icoon — voor mij vooral het vrouwelijke — een onuitputtelijke bron van schoonheid: veranderlijk, mysterieus en absoluut prachtig.” Ze heeft veel vrouwen gefotografeerd sinds ze begon, “en elk van hen draagt een eigen geheim en charme. De grootste inspiratiebron is voor mij dus waarschijnlijk het samenspel tussen lichaam en natuur.”
De rest van de lijst is alledaags: “licht, kleuren, muziek, wandelingen in de Botanische Tuin, de vrouwen in mijn leven, de schilderijen van mijn vader en eigenlijk elk moment in contact met de natuur.” En daaronder ligt iets wat ze wil zeggen. “Voor mij is de natuur de bron van het leven, en mijn werk is een klein eerbetoon, een verbond — een herinnering aan hoe belangrijk het is om er zorg voor te dragen. Dat is denk ik waartoe ik wil inspireren: liefde voor wat wezenlijk is.”
Haar eigen voorbeelden: collagekunstenaar Ashkan Honarvar, “de eerste die collage in mijn foto's bracht”, wiens werk haar voor het medium won — en de schilders Georgia O’Keeffe en Hilma af Klint, die ze een obsessie noemt.
Het verhaal achter Letargo
Letargo I en II begonnen als een middag met een vriendin. “Ik maakte deze werken samen met mijn vriendin Cristina. Ze was danseres, en we brachten toen veel tijd samen door. Jarenlang was zij mijn favoriete muze. Op een dag gingen we mijn thuisatelier in en begonnen we te fotograferen. Ze poseerde en bewoog volkomen natuurlijk zonder dat ik een woord zei, en die sessie leverde talloze prachtige foto's op die me later tot deze collages inspireerden.”
Het woord gaf haar de rest. “Ik wilde het begrip lethargie vangen — die diepe slaperigheid vlak voor je in slaap valt of in winterslaap gaat — door huid te versmelten met plantstructuren, bloemen en botanische illustraties die de contouren van het lichaam bijna ongemerkt opeten. Alsof de natuur het lichaam opeist in een droomdimensie en het laat opgaan in de omgeving, in een soort somatische camouflage.”
Hoe komen de collages tot stand?
Ze is een ochtendmens, met rituelen. “Ik drink als eerste een koffie terwijl ik mijn ochtendpagina's schrijf, ga daarna met mijn hond wandelen, ontbijt en begin.” Daarna werkt ze tot er geen daglicht meer in het atelier is, met luisterboeken of muziek aan.
En het maken zelf lijkt in niets op het dromerige resultaat. “Hoewel analoge collage van buitenaf een chaotische of willekeurige techniek lijkt waarbij alles mag, is mijn proces precies het tegenovergestelde. Mijn werken zijn tot in detail uitgemeten; ik maak talloze schetsen, kleurproeven en droge composities voordat er één druppel lijm op het papier komt.”
“Alsof de natuur het lichaam opeist in een droomdimensie.”
Wat moet je voelen bij een van haar werken?
Hier is ze ontspannen over. “We zijn allemaal verschillend, en het is prima dat verschillende gevoelens naast elkaar bestaan, afhankelijk van wie er kijkt. Maar in het algemeen zou het prachtig zijn als ze voelden als een klein energetisch portaal naar een ruimte van introspectie.”
Waar hangen haar posters het mooist?
“Ik houd over het algemeen van minimalistische, luchtige ruimtes”, zegt ze. “Een paar zorgvuldig gekozen werken vind ik rustgevender dan een muur die ermee is volgehangen.” Hang er dus minder op, en geef ze ruimte.
Haar favoriete plek: “ergens met daglicht, omringd door iets natuurlijks — een grote plant, wat bloemen of gewoon een stapel boeken.” Een slaapkamer, een leeshoek of een rustige gang doet meer voor deze werken dan een drukke woonkamerwand.
Een paar — en een werk op zichzelf
Onze tip: Letargo I en Letargo II in eiken lijsten van 70×100, naast elkaar met een handbreedte ertussen. Bekijk de collectie →
Wil je er twee of drie samen hangen, dan geven onze sjablonen voor fotowanden de exacte maten, en onze lijsten in eiken en zwart passen precies bij de posters.
Iets wat je misschien niet wist
“Wat mensen misschien niet over me weten, is dat mijn proces het tegenovergestelde van chaotisch is. Dat is waarschijnlijk een onvermijdelijke weerspiegeling van mijn eigen karakter: ik ben bijna pedant als het om orde en netheid gaat. Die poëtische, organische chaos in mijn werk lukt alleen als ik volledige controle heb over de tafel waaraan ik werk.”
Op dit moment gaat ze weer verder: “Ik heb mijn figuratieve collages naar een volledig schilderkunstig vlak gebracht, en nu onderzoek ik hoe je collages maakt zonder fotografie.”
De collectie
Alle posters van Rocio Montoya, van A4 tot 100×140 cm
Gedrukt om precies in onze lijsten te passen — in eiken, zwart of kleur.
Bekijk Rocio MontoyaVolg Rocio op Instagram als @rocio_montoya, en zie meer van haar werk op rociomontoya.com.